Kışın Ortasında Kayseri ve Odaya Sızan Kuruluk
Kayseri’nin kışı her yıl aynı sertlikte geliyor ama insan nedense her seferinde şaşırıyor. Sanki geçen yıl bu soğuk hiç yaşanmamış gibi… Rüzgâr apartmanın arasından geçerken bir şeyleri koparıp götürüyor, sadece dışarıdaki ağaçların yapraklarını değil, insanın içindeki sıcaklığı da biraz eksiltiyor gibi hissediyorum bazen.
Ben 25 yaşındayım ve burada, küçük bir odada yaşıyorum. Günlerim çoğu zaman defter sayfalarının arasında geçiyor. Yazmak, benim için bir kaçış değil; daha çok kendimi tutma biçimi. İçimde birikenleri kelimelere dökmezsem sanki boğazımda bir şey takılı kalacak gibi oluyor.
Ama kışın en zor tarafı bu değil. En zor tarafı, o kuruluk. Gece uyurken bile hissediyorsun. Boğazın sanki ince bir zımpara kâğıdıyla çizilmiş gibi uyanıyorsun. Burnun sürekli tıkanıyor ama aynı zamanda kuruyor. Su içiyorsun, geçmiyor.
İşte o gün, bu kuruluğun artık dayanılmaz hale geldiği bir gündü. Ve o gün Kiwi buhar makinesi hayatıma girdi.
Kiwi Buhar Makinesiyle Tanışmam
Onu ilk aldığımda açıkçası büyük bir beklentim yoktu. Sadece “biraz rahatlatır” diye düşünmüştüm. Kutusunu açarken bile içimde bir heyecan yoktu aslında, daha çok yorgunluk vardı. Sanki hayatın küçük çözümleri bile artık büyük bir lüks gibi geliyordu.
Odamın köşesine koydum. Kiwi buhar makinesi, beyaz ve sade duruşuyla orada fazla dikkat çekmiyordu ama çalıştırdığım anda oda değişmeye başladı. İlk buhar yükseldiğinde garip bir huzur hissettim. Sanki odanın içindeki sert hava yumuşuyor, nefes almak daha az zor hale geliyordu.
O gece defterimi açtım ve uzun uzun yazdım. Kayseri’nin soğuğunu, odamın sessizliğini, içimdeki yorgunluğu… Ama en çok da küçük bir cihazın bana iyi gelmesine şaşırdığımı yazdım. Çünkü insan bazen en küçük şeylerin bile hayatını nasıl etkilediğini unutuyor.
O Gecenin Sessizliği
Gece ilerledikçe dışarıdaki rüzgâr daha da sertleşti. Pencerenin kenarından ince bir ıslık sesi geliyordu. Ama odamda farklı bir atmosfer vardı. Kiwi buhar makinesi yavaşça çalışıyor, ince bir sis gibi havaya nem yayıyordu.
Bir süre sonra fark ettim ki nefes alırken göğsüm daha az acıyor. Boğazımdaki o kuruluk biraz olsun hafiflemiş. Bu bile o an için bana büyük bir rahatlama gibi geldi. Küçük şeylerin değerini bazen ancak yokluklarında anlıyoruz ya, işte o gece bunu düşündüm.
Ama insanın zihni durmuyor. Ne kadar rahat olursam olayım, içimde hep bir düşünce akışı var. O buharın içinde eski anılar da dolaşıyor gibiydi. Çocukluğum, aile evimiz, soba başında geçirilen kış geceleri…
Sonra bir an fark ettim: su sesi azalmıştı.
Kiwi buhar makinesi suyu bitince ne olur?
O soruyu o an kendi kendime yüksek sesle söyledim. Odamda sadece ben vardım ama sanki biri bana cevap verecekmiş gibi bekledim.
Kiwi buhar makinesi suyu bitince ne olur? diye düşündüğümde, önce basit bir cevap geldi aklıma: çalışmayı durdurur.
Ama o an mesele sadece teknik bir şey değildi benim için. Çünkü o cihaz, o gece sadece bir makine değildi. O, odamın nefesi gibiydi. Benim nefes alamadığım yerde bana nefes oluyordu.
Su seviyesi düştükçe buhar inceldi. Önce fark edilmeyecek kadar azaldı. Sonra bir anda tamamen kesildi. O an odadaki hava değişti. Sanki biri pencereyi açmış gibi bir serinlik değil, tam tersi bir boşluk hissi geldi.
Bir süre sessizce izledim. Cihaz artık sadece hafif bir uğultu çıkarıyordu ama o buhar yoktu. O yokluk, nedense içimde küçük bir hayal kırıklığı yarattı. Abartılı bir şey değil ama ince bir sızı gibi… sanki iyi giden bir şey aniden yarım kalmıştı.
O an düşündüm: İnsanlar da böyle değil mi? Bazen birinin verdiği sıcaklık, bir gün aniden kesiliyor. Tıpkı suyu biten bir buhar makinesi gibi. Sessizce, fark ettirmeden.
Suyun Bitmesiyle Gelen Düşünceler
Ayağa kalktım ve cihaza yaklaştım. Su haznesine baktım. İçinde kalan birkaç damla vardı. O damlalar bile bir şey anlatıyordu sanki. Bitmek üzere olan şeylerin hüznünü…
Lavaboya gidip su doldururken aklımdan garip düşünceler geçiyordu. İnsan neden bazı şeyleri ancak kaybolunca fark eder? Neden bir şey çalışırken değil de durduğunda değerli hale gelir?
Su haznesini doldururken içimde bir rahatlama vardı ama aynı zamanda küçük bir boşluk da. Çünkü o an anladım ki bu sadece bir cihazın hikâyesi değil, benim içimdeki bazı şeylerin de hikâyesiydi.
Odamı düşünüyordum. Kayseri’nin soğuk gecelerini. Ve kendi içimde sürekli eksilen bir şeyi… Belki umut, belki sabır, belki de sadece dayanma gücü.
Buhar yeniden yükselmeye başladığında içimde de bir şeyler yeniden hareket etti. Ama o kısa kesinti bile bana bir şey öğretmişti: bazı şeyler ancak durduğunda fark ediliyor.
Küçük Bir Cihazın Büyük Hatıraları
Günler geçtikçe Kiwi buhar makinesi benim için sıradan bir eşya olmaktan çıktı. Artık sadece odanın havasını değiştiren bir cihaz değildi. Aynı zamanda düşüncelerimi de tetikleyen bir şeydi.
Her çalıştığında o geceyi hatırlıyordum. Suyun bitmesini, o ani sessizliği, içimde oluşan boşluğu…
Bazen odamda oturup sadece buharı izliyordum. O yükselen sis, bana kendi düşüncelerimi hatırlatıyordu. Dağınık, ama bir şekilde var olan…
Bir defter sayfasına şunu yazdığımı hatırlıyorum: “İnsan bazen nefes almayı bile fark etmiyor. Ta ki nefes kesilene kadar.”
O cümle uzun süre aklımdan çıkmadı. Çünkü o cihaz bana bunu hissettirmişti. Küçük bir şeyin yokluğu, büyük bir fark yaratabiliyordu.
Geceleri Değişen Oda Hissi
Geceleri artık odam daha farklı geliyordu. Kiwi buhar makinesi çalışırken sanki yalnız değilmişim gibi hissediyordum. Ama suyu bittiğinde o yalnızlık daha net ortaya çıkıyordu.
Bu bana garip bir şekilde hayatı hatırlatıyordu. Her şeyin sürekli olmadığını… iyi şeylerin bile bir noktada kesintiye uğrayabileceğini…
Ama bu düşünce korkutucu değildi. Daha çok gerçekti. Ve gerçeklik bazen insanı acıtsa da, aynı zamanda güçlendiriyor.
Yeniden Doldurduğum O An
Bir gece yine suyu bittiğinde, artık bunu daha sakin karşıladım. Hemen kalktım, su doldurdum. Ama bu kez içimde farklı bir farkındalık vardı.
Suyun bitmesi artık sadece bir “eksiklik” değildi. Aynı zamanda bir döngüydü. Başlayan, duran ve yeniden başlayan bir şey…
Cihaz yeniden buhar vermeye başladığında, içimde de bir şeyler yeniden yerine oturdu. Sanki hayat bana küçük bir ders veriyordu: bazı şeyler durur, ama tamamen kaybolmaz.
O an Kayseri’nin soğuk gecesi hâlâ dışarıdaydı. Rüzgâr hâlâ sertti. Ama odamın içinde ince bir sıcaklık vardı.
Ve ben, o sıcaklığı artık daha bilinçli hissediyordum.
Sizin İçin Seçtik: Kiwi buhar makinesi ne işe yarar ?