Zaviye Ne Demek? 3 Harf
Kayseri’nin sert kış akşamlarından birinde, kafamda sürekli dönen bir soru vardı: “Zaviye ne demek, 3 harf?” Bu soru, o kadar sıradan ve basit görünüyordu ki, başta hiç üzerine fazla düşünmedim. Ama bir şekilde, bir sabah uyandım ve tüm gün boyunca bu üç harf beni içimden kemirip durdu.
Bir Gecede Değişen Şeyler
O gün akşam, sık sık gittiğim o eski kafede oturuyordum. Yağmurun sesi camdan duyuluyor, insanların solukları buğulu pencerelerde iz bırakıyordu. Ben ise, bir bardağın içinde kaybolmuş kahvemi içip, bir yandan eski defterleri karıştırıyordum. O sırada, pencerenin dışında bir adım kadar yakın olan hayatın gürültüsüne bakarken, aniden telefonum çaldı.
“Alo?” diye cevaplarken, sesi tanıdım. Mert’ti. Küçüklüğümden beri tanıdığım, hayatımda büyük bir yeri olan, bazen fark etmediğim ama hep var olan bir dostum.
“Bunu sana anlatmam gerek,” dedi Mert, sesi hemen normalden farklıydı. Bir şeyler ters gitmiş gibiydi. “Biliyor musun, bir kelime var: zaviye… 3 harf. Ama içi öyle dolu ki, belki sen de öğrenmelisin.”
Bir an ne demek istediğini anlamadım. “Zaviye ne demek?” diye sordum. Ama Mert’in cevabı beni derin bir boşluğa itti.
“Bilmiyorum,” dedi, “ama bu kelime, ne zaman seni düşünsem, bir şekilde hep benimle gelir. Ya da belki seni düşündüğümde bir tür zorunluluk gibi…”
Sesinin içinde, sanki bir hüzün vardı. Bir tedirginlik, bir korku… Gerçekten ne söylemek istediğini anlamıyordum. Zaviye, bir kelime olmaktan çok daha fazlasıydı, bunu hissettim.
Zaviye: Hüzün, Bağlantılar ve İçsel Bir Boşluk
Mert’in söyledikleri zihnimde yankı yapıyordu. Bir kelimenin gücü bu kadar mı büyüktü? O günün gecesinde, derin bir boşlukta kaybolmuş gibi hissettim. Ne zaman Mert’i düşünsem, aklıma hep bu kelime geliyordu: Zaviye. Yavaşça fark ettim ki, bu üç harf aslında geçmişimle, çocukluğumla ve Mert’le kurduğum bağla ilgiliydi. Bu kelime, eski bir hatırlatıcı gibi, içimdeki hüzünlü hatıraların derinliklerinden geliyordu.
Zaviye, bir tür içsel boşluk, bir bağlantıyı hatırlatma, bazen de bir eksikliği kabul etme anlamına geliyordu. Bu kelime, tıpkı kaybolmuş bir parça gibi, hiç fark etmeden bir şekilde hayatımı dolduruyordu. Zaviye, bana eski zamanlardan bir şeyleri hatırlatıyordu. Mert’le geçirdiğimiz yılları, çocukluk hayallerini, kaybolan ama hep yeniden aradığımız duygusal bağları.
O an anladım ki, bazen insanın hayatındaki boşluklar, dışarıdan bakıldığında sadece bir kelime kadar basittir. Ama o kelimenin ardında, yılların birikmiş duygusal yükü vardır. Zaviye, bir tür “benim”le “bizim” arasındaki ince çizgiyi temsil ediyordu. Ya da belki, herkesin hayatındaki eksik bir parçanın adıdır, ama o parçayı tam olarak neyin tamamlayacağı, kimsenin bilmediği bir sır.
Bir Gece, Bir Kez Daha
O akşam, gözlerimi kapatıp, gözlerimdeki yaşları hissettim. Zaviye, bir anlamı çok daha derin olan bir kelimeydi. Mert’in bana söylediği gibi, bazen bir kelimenin gücü, yılların hatıralarına ve hislerine yol açabilir. Her kelimenin içinde bir dünya vardır, ve bazen o dünyayı keşfetmek, bir ömür boyu sürer.
Zaviye, belki de sadece üç harf değildir. Zaviye, belki de kaybolan bir şeyin, bir insanın ya da bir anın hatırlatmasıdır. Bir kelimeyle, bir geçmişin yükü hafifler, ama bir şekilde hep yanımızda kalır. Zaviye, içindeki boşluğu her zaman hatırlatır, ama o boşluğa düşmek, aslında bir şekilde bir huzur da getirir.
Hikâyemin sonunda şunu fark ettim: Zaviye, bir kelimenin ötesine geçiyor. Bir içsel boşluğun adı, bir hatırlamanın yankısı… Bu üç harf, bir zamanlar ben de dahil hepimiz için başka bir anlam taşır. Ama artık ben onu, hayatımın bir dönüm noktasının adı olarak hatırlayacağım.